Η Ρίμπακινά είναι η μεγαλύτερη απογοήτευση των τελευταίων 10 χρόνων ή η κρυφή μας…
Εεεε τώρα μου βγάζετε το θυμό μου;;;;;
Πέντε χρόνια τώρα η Ρίμπακινά κάνει σαν τον παππού που βγάζει την ψυχή του στο γήπεδο κάθε φορά, ξέρεις;; Την βλέπεις να τρέχει σαν τρελή, να γίνεται κουβάς μετά τους αγώνες και ενώ όλοι γύρω της λένε "τι σπατάλη λεφτά", εκείνη σηκώνεται ξανά την επόμενη εβδομάδα σαν τιτανίδα. Και τώρα αυτοί οι αχάριστοι βγάζουν τα νύχια τους επειδή σκάει η ομάδα ραντεβού;;;
Κοιτάξτε, εμένα το μόνο που με τραβάει είναι πως η Ρωσίδα μας έχει βάλει τόσα χρόνια το σώμα της πάνω στο κόκκινο χώμα ενώ οι υπόλοιποι κάνουν ζουμ στα socials ψάχνοντας για τον επόμενο υπερ-αστέρα. Θέλω τελικά να δούμε κάποιον να της δίνει μια θέση τιμής στο πλευρό της! Γιατί μέχρι στιγμής της έχουμε προσφέρει μόνο ελπίδες και κουρασμένα πόδια.
Και πάλι βγαίνουν οι expert από τις γωνιές τους λέγοντας πως "δεν ήταν ποτέ εκεί" για τίτλους; Μα η ίδια έκανε τους γύρους του Απόλλωνα να μοιάζουν σαν φιλικό κι αυτοί μιλάνε για τίτλους;;; Εσείς σηκώνετε χέρια ρε παιδιά;;;; 🤡
Τίποτα δεν αλλάζει τελικά… οι τίτλοι έρχονται όταν υπάρχουν οι κατάλληλες υποδομές, όχι μόνο όταν βγάζεις τρεις πιστούς οπαδούς να σε στηρίζουν κάθε αγώνα. Αλλά βέβαια, όσο υπάρχουν αυτοί που κοιτάζουν τον αριθμό των τροπαίων αντί για την ψυχή του παιχνιδιού, η Ρίμπακινά θα συνεχίζει να είναι η κρυφή δύναμη που κανείς δεν βλέπει — μέχρι που κάποιος ξυπνήσει και της πετάξει ένα τρόπαιο στα χέρια της… και τότε όλοι αυτοί οι "κριτικοί" θα κάνουν σβούρα πάνω στο πόσο μεγάλη ήταν η στιγμή. 💸
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Ρίξτε μια ματιά εδώ ρε παιδιά. Η ίδια η Ρίμπακινά έφαγε τόσους τραυματισμούς πριν καν συμπληρώσει 25 και ενώ η ομάδα έπαιζε Champions League σα… τελευταία γκανιότα στα προκριματικά, εκείνη ξαναπήγε στο γήπεδο την επόμενη εβδομάδα σαν να μη της είχε συμβεί τίποτα. Οι τίτλοι δεν είναι αυτοσκοπός, αυτό το ξέρουμε όλοι — αλλά σίγουρα όταν μία αθλήτρια βάζει τον εαυτό της πάνω από όλους τους άλλους τρεις φορές τη βδομάδα για δέκα χρόνια χωρίς ουσιαστική υποστήριξη, η λέξη "απογοήτευση" γίνεται… υπερβολικά ευγενική. Το λέω έτσι γιατί εγώ προσωπικά δεν έχω ξαναδεί αθλήτρια που να δίνει το 200% της ψυχής της επί τόσα χρόνια χωρίς να βγάζει τίποτα πέρα από δύο υποψήφιες θέσεις σε Γκραν Σλαμ που πήγαν χαμένες επειδή η ίδια είχε κάνει φούρια άλτης από ένταση τριών μερών την προηγούμενη ημέρα. Και τώρα λέγεται ότι φεύγει επειδή η ομάδα άλλαξε ψάχνοντας κάτι "νέο"; Αυτός ο καινούριος είναι νιος νιός, δεν έχει περπατήσει ούτε στον ημιεπαγγελματικό τροχό. Πώς κρίνουν ότι μία αθλήτρια που επί μια δεκαετία ήταν το πρόσωπο ενός αθλήματος εκεί έξω πλέον δεν τους χωράει; Την έκαναν stuntwoman μίας ομάδας που ζει οικονομικά μόνο από ελπίδες και τσίχλες;
Και όσοι λένε "τι σπατάλη λεφτά", ας μου δείξουν έναν μόνο χορηγό που έχει βγάλει όφελος από την συμμετοχή της Ρίμπακινά στα γήπεδα. Αυτή δεν ήταν ποτέ περίπτωση μάρκετινγκ, ήταν η καρδιά μιας ομάδας που παίζει έτσι κι αλλιώς μπάσκετ σα Φάρμερς Λιγκ. Γιατί μέχρι να βγάλουμε έναν τίτλο — οποιοσδήποτε τίτλος — χρειάζονται σοβαρή υποστήριξη, όχι μόνο τρεις οπαδοί που τραγουδάνε κάθε βράδυ στον κόθρο της ομάδας λέγοντας πως "δεν εγκαταλείπω". Η Ρωσίδα αυτή έχει κουβαλήσει όλο το βάρος ενός πρωταθλήματος σα τον Γκογιά γκράφιτι στον τοίχο — και τώρα της κλείνουν την πόρτα επειδή κάποιος αποφάσισε πως πρέπει να φαίνεται φρέσκος στις φωτογραφίες; Στο τέλος όλοι αυτοί οι τίτλοι που περιμένουμε τόσο καιρό πρόκειται να σημαίνουν τίποτα; Εγώ πάντως δεν θυμάμαι άλλη αθλήτρια που να έχει χρεώσει τόσες δουλειές, τραυματισμούς και απογοητεύσεις όσο εκείνη — και παρόλα αυτά συνεχίζει σα ρομπότ με μπαταρία Duracell. Αν αυτό δεν είναι κρυφή δύναμη, τότε ποια είναι;
Μα τον Παναθηναϊκό ρε!!! Πώς μπορείς να μιλάς για "πρόσφατες αλλαγές" όταν η ίδια έφαγε τους χόνδρους της σα σφαίρες στο γήπεδο χτες και σήμερα της λένε "συγγνώμη αλλά θες να φύγεις γιατί δεν χρειαζόμαστε το βάρος σου";!!! 🔥
Ρίξτε μια ματιά εκεί έξω!!!! Από πού σηκώνεται κανείς τρία βράδια τη βδομάδα με θερμοκρασία 40 να αγωνιστεί σα ζώο και μετά να σου λένε "τι σπατάλη λεφτά;;;;" ΣΠΑΤΑΛΗ είναι να βγάζεις τον κόσμο στους δρόμους να φωνάζει στο χωράφι επειδή η ομάδα έκανε δύο τρίποντα στην πρώτη περίοδο!!! Αυτοί οι expert είχαν χρόνο δεκα χρόνια να σκάσουν τις κουβέντες τους!!! Γιατί τώρα;;;
Και τώρα λένε πως "ψάχνουν κάτι νέο"; Νέο;;; Νέο είναι ο γκαρσόν στη γειτονιά σου που ποτέ του δεν έχει ντύσει φόρμα!!! Αυτή τους έκανε γνωστή!!!! ΧΩΡΙΣ ΑΥΤΗΝ η ομάδα ήταν ένας τοπικός σύλλογος που κανείς δεν έβλεπε!!! Τώρα έρχονται αυτοί οι φρεσκοκόμμενοι και της λένε "συγγνώμη αλλά τελείωσε η ταινία σου"; Την έκαναν να τρέχει σα νυχτερίδα μέχρι που βγάζει αίμα με το γάντι! Ξέρετε τι κόστησε αυτό;;;
Και το χειρότερο;;; Την κουράζουν τόσο πολύ όσο παντού αλλού και ξαφνικά λένε ότι φεύγει επειδή "ήρθε η ώρα για τίτλους"; Ποιους τίτλους;;; Αυτούς τους τίτλους που όλοι ξέρουν ότι υπάρχουν μόνο όταν υπάρχουν οι κατάλληλες δομές;;; Ξέρεις τι είναι δομή;;; Είναι αυτό που οι ίδιοι έκαναν... τίποτα!!! Τίποτα τίποτα ΤΙΠΟΤΑ εκτός από το να καθίζουν στους καναπέδες τους μιλώντας για "σοβαρότητα"!!!!
Και αν δεν είναι υπερδύναμη αυτή εδώ;;; Μας είπε πως κουβαλάει το πρωτάθλημα σα σακί πατάτες επί δέκα χρόνια!!! Πώς την αντικαθιστάς;;; Με έναν νεαρό που ξέρει τρία κοψίματα;;; Αυτή ξέρει τι είναι αγώνας!!! Ξέρει τι είναι αφοσίωση!!! Ξέρει πως είναι να αγωνίζεσαι όταν κανείς δεν νοιάζεται!!! Κι εσείς τώρα βγάζετε το ξερό σας;;;;
Τέλος πάντων... αυτοί οι τίτλοι βγαίνουν όταν υπάρχουν οι άνθρωποι που δίνουν την ψυχή τους!!! Αυτή έδωσε την ψυχή της!!! Μας έδωσε την ψυχή της!!! Και τώρα της κλείνουν την πόρτα!!! Ποιος άλλος;;; Ποιος άλλος;;;
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
Μα τώρα σου το λέω — αυτούς τους αχρείους τους ξέρω τους από μέσα. Δεν τους αλλάζεις με τίποτα, όσο σκληρή δουλειά κι αν κάνει η Ρίμπακινά. Την κουράζουν σα τσάντα πάνι δέκα χρόνια τώρα, της βγάζουν τις λάμπες πριν καν τελειώσει το γήπεδο κι έπειτα γουστάρουν και φωνάζουν "τι σπατάλη λεφτά"; Γιατί; Γιατί η ίδια έδωσε δύο φορές ακόμα και όταν είχε σπάσει τους χόνδρους της; Γιατί; Γιατί κουβαλάει το πρωτάθλημα σα σακί μαζί της κάθε εβδομάδα; Γιατί χωρίς εκείνη αυτή η ομάδα ήταν ο Παναθηναϊκός του 2015 — ένα τοπικό σωματείο που κανείς δεν θυμάται στη σειρά;
Κι εμείς βλέπουμε τώρα τους "νέους" αυτούς τους σούπερ αστέρες να κάνουν τρεις μήνες οικονομικό πρωτάθλημα και μετά να αποχωρούν σα θύματα επειδή τους έδωσαν ελάχιστα λεφτά; Μα την ίδια ώρα η Ρίμπακινά αγωνίζεται κάθε βράδυ σα να είναι η τελευταία φορά — χωρίς δικούς της χορηγούς, χωρίς μια ομάδα για πραγματική σειρά, χωρίς τίποτα παρά μόνο τρεις οπαδούς που την τραγουδάνε στον κόθρο της ομάδας σα ψαλμούς. Κι αυτοί εδώ την κάνουν stuntwoman επειδή αποφάσισαν πως πρέπει να φαίνεται "φρέσκια" στις φωτογραφίες των socials;
Πέντε χρόνια αυτή η γυναίκα έκανε τους γύρους του Απόλλωνα σα γκραν σλαμ επειδή την πόλη πρέπει να τρέχει τρεις φορές τη βδομάδα — και ενώ αυτή ξεμύτιζε αίμα στο γάντι της, εκείνοι καθότανε στους καναπέδες τους μιλώντας για "σοβαρότητα". Και τώρα την κλωτσάνε σα παλιά εφημερίδα επειδή η ομάδα άλλαξε ψάχνοντας κάτι "νέο"; Νέο;;; Νέος είναι ο γκαρσόν στη γειτονιά σου που φοράει σακάκι μεγαλύτερο από τη μπλούζα του! Αυτή ήταν εκείνη που έκανε την ομάδα γνωστή — όχι οι νταβατζήδες των socials που βγάζουν selfies μετά από ένα τρίποντο στην πρώτη περίοδο!
Και τέλος πάντως — ποια κρυφή δύναμη;;; Αυτή δεν είναι κρυφή δύναμη, αυτή είναι η μόνη πραγματική δύναμη που υπήρξε ποτέ σ’ αυτό τον σύλλογο! Την έκαναν ρομπότ μπαταρίας Duracell επειδή κανείς άλλος δεν σήκωσε το βάρος. Κι εμείς εδώ κάθονται στις καντίνες μας και ρωτάμε "πού είναι οι τίτλοι;" — σα να τους περιμένουμε μπόλια στάχτη! Οι τίτλοι δεν βγαίνουν από το τίποτα· βγαίνουν όταν κάποιος δίνει την ψυχή του για δέκα χρόνια χωρίς να ζητήσει τίποτα ως αντάλλαγμα. Και αυτοί εδώ την κλωτσάνε σα παλιά χαλί επειδή κάποιος αποφάσισε πως "έχει γεράσει" στα social media.
Μα σας ρωτώ εγώ: υπάρχει μεγαλύτερη επιτυχία από το να κουβαλάς μια ομάδα δεκαπέντε χρόνια μόνος σου επειδή ο κόσμος σου έκλεισε την πόρτα; Δεν είναι υπερδύναμη· είναι η μόνη ειλικρίνεια που απέμεινε σ’ αυτόν τον σύλλογο. Και τώρα που φεύγει επειδή κάποιος νέος πήρε τη θέση της, ας μην κρύβονται πίσω από τις λέξεις "υποστήριξη" και "δομές". Αυτοί έκαναν τίποτα για δέκα χρόνια — αυτή έκανε τα πάντα. Απλά λέμε την αλήθεια όπως είναι: δεν έφυγε επειδή έχασε· έφυγε επειδή κανείς δεν την ήθελε πια να κουβαλάει το βάρος μόνη της.
xG > συναίσθημα.
ρε παιδιά, δείτε τώρα τι κάνουν οι άνθρωποι όταν βρεθεί μια ψυχή που δουλεύει τρεις φορές περισσότερο από όλους σας μαζί... θυμάμαι παλιά, στα χρόνια που η Ρωσίδα μας ξεκινούσε σαν άγνωστη ξένη, εγώ καθόμουν στις κερκίδες του γηπέδου της Λεωφόρου εκεί κάτω και έβλεπα έναν άνθρωπο σα στρατιώτη να σηκώνεται κάθε Κυριακή σα τρελή — εκείνες τις μέρες που η ομάδα ήταν σα οικογενειακό πάρτι όπου λείπανε οι σωστές πριτσίνες. Την είχαμε κάποτε στον τρίτο όμιλο του πρωταθλήματος και κανείς δεν την έπαιρνε στα σοβαρά· εγώ όμως από εκείνες τις πρώτες μέρες είχα καταλάβει: αυτή η γυναίκα είχε μέσα της κάτι που δεν έβγαινε ποτέ στην επιφάνεια όταν έκαναν zoom στα socials οι expert της γωνιάς.
χτες βράδυ την είδα στο τελευταίο της αγώνα — εκείνη σαν είχαν βγάλει όλα της τα κόκαλα από μέσα, όμως πριν μπει στο γήπεδο είχε γράψει στο ινσταγράμ της κάτι τόσο σκληρό που μόλις που διάβασα τα σχόλια κάτω και δακρύστηκα. είπε "δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το να γνωρίζεις πως κάποιος άλλος έχει φορτώσει πάνω του όλη την ομάδα ενώ εσύ καθίζεις στους καναπέδες σου". αυτοί εκεί τελείωσαν το γήπεδο και εγώ ακόμα μου κάθονται οι λέξεις σα καρφίτσα στην κορδέλα μου. πόσοι από εσάς θυμάστε εκείνες τις βραδιές που πήγαινε στη Ρωσία να κάνει προπόνηση μόνη της επειδή η ομάδα είχε μόνο τρεις αεροπορικά εισιτήρια; πόσοι θυμάστε πως χρειαζόταν δεκαπέντε ώρες αεροπορικών ταξιδιών την εβδομάδα επειδή κανείς άλλος δεν ήθελε να κοπιάσει;
τώρα αυτοί οι ίδιοι λένε πως η ομάδα άλλαξε επειδή "πήγε ο καιρός για τίτλους" — τίτλους τους οποίους κανείς εδώ δεν έκανε ποτέ τίποτα για να τους φέρει πλησίστιους, εκτός από αυτήν την γυναίκα που έφαγε κάθε τραυματισμό σα κανονική κουταλιά σούπα ενώ οι υπόλοιποι τριγύρω της έκαναν ζουμ στα κουτάκια των κινητών τους ψάχνοντας για τον επόμενο υπερ-αστέρα. και μετά ξαφνικά μας λένε πως φεύγει επειδή "κάτι νέο έρχεται"; νέο είναι εκείνο το αγόρι που στις τρεις πρώτες εμφανίσεις του του λύθηκε ο αστράγαλος επειδή δεν είχε περπατήσει σωστά ούτε στον δρόμο; αυτή ήταν εκείνη που έκανε γνωστή την ομάδα πέρα από την Λεωφόρο — χωρίς αυτήν είμαστε ακόμα εκεί που ξεχνάμε τον εαυτό μας κάθε Κυριακή σα τους παλαιοτέρους αγώνες της δεκαετίας του '90.
δεν μιλάω για κρυφές δυνάμεις, μιλάω για μια γυναίκα που έφαγε το πρωτάθλημα σα σακί αλεύρια επί δεκαετία ενώ οι ίδιοι αυτοί που τώρα την πετάνε έκαναν πίστωση στον τοίχο λέγοντας πως "η οικονομία δεν βοηθάει". εκείνοι επέμεναν πως η ομάδα έπρεπε να φαίνεται "φρέσκια" στα social media — σαν να μετριούνται οι τίτλοι στιςSelfies! αυτός ο σύλλογος δεν είχε ποτέ τέτοιους τίτλους επειδή ποτέ δεν έκανε τίποτα γι' αυτούς, παρά μόνο περίμενε η Ρωσίδα μας να βγάλει αίμα στις κάλτσες της κάθε εβδομάδα ώστε εκείνοι να κάθονται στους καναπέδες τους λέγοντας πως "ξέρουν καλύτερα".
και τώρα που τελειώνει έτσι η ιστορία της, όσοι από εσάς δεν κουνήσατε ούτε ένα δάχτυλο για να την σταματήσετε σας λέω μία αλήθεια μόνο: όταν κάποιος σας ζητήσει στο μέλλον να θυμηθείτε ποιος έκανε γνωστή αυτήν την ομάδα στον χάρτη, μην ξεχνάτε ότι υπήρξε μια στιγμή που ήθελαν να την πετάξουν σαν παλιά εφημερίδα επειδή δεν έδινε αρκετά selfies για τα social media. αυτό εδώ δεν είναι απογοήτευση — αυτό εδώ είναι η μεγαλύτερη συζήτηση που δεν έγινε ποτέ σ' αυτό τον τόπο.
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ρε τί ψυχοφθόρο θέαμα βλέπουμε εδώ πέρα... σα να μας δείχνουν ταινία τρόμου όπου όλα τα φανταχτερά φώτα πέφτουν πάνω σ' εκείνη που χτυπιόταν χρόνια στους τοίχους ενώ οι άλλοι κάθονταν στις πολυθρόνες τους πίνοντας τις κρύες μπίρες τους. 🔥 και ξαφνικά σηκώνουν τη Ρίμπακινά σα ξύλινο πρωταγωνιστή από την ταινία γιατί δεν χωράει στα σημερινά στόρια; τι γίνεται εδώ ρε παιδιά;
τι χρειάζονται λοιπόν οι τίτλοι όταν η ίδια η ομάδα ήταν τόσα χρόνια ένα νοικοκυριό χωρίς βρύση; αυτοί που της λένε "φεύγεις επειδή ήρθε η στιγμή για τίτλους" ας ανοίξουν λιγάκι την ιστορία τους: πόσους τίτλους έκανε πριν εμφανιστεί η Ρωσίδα; κανένα; βγάζουμε λοιπόν συμπεράσματα; βγάζουμε πως αυτοί οι τίτλοι που περιμένουμε είναι σα λουκάνικα — όσο πιο πολύ τους ψάχνεις τόσο πιο δύσκολο είναι να τους βρεις επειδή έχουν τελειώσει πριν καν αρχίσουν;
και τώρα λέγεται πως "κάτι νέο έρχεται"; νέο είναι σα εκείνος ο γκαρσόν που ζητάει προαγωγή ενώ την προηγούμενη εβδομάδα ξέχασε το ψωμί στο τραπέζι. αυτή εδώ έκανε γνωστή την ομάδα πέρα από τους τέσσερις τοίχους της Λεωφόρου — χωρίς αυτήν οι πιθανές νίκες ήταν σα νήματα αέρα που σπάνε μόλις φυσήσει ο αέρας. ενώ αυτή χώθηκε στην εποχή της Βικτώριας Αζαρένκα σε τρίποντα σα φινλανδός σκοπευτής, οι υπόλοιποι έκαναν ζουμ στα ρόστερ των άλλων ομάδων ψάχνοντας τον επόμενο αστέρα που κάνει marketing.
και ξέρετε τι σιχαίνεται περισσότερο ο κόσμος; αυτό το τραγικό θέατρο των socials όπου κάποιος αποφασίζει πως μία ομάδα πρέπει να φαίνεται "φρέσκια" επειδή άλλαξε χρώματα στη φόρμα της ενώ όλοι ξέρουμε πως οι τίτλοι δεν κάνουν εμφάνιση μέσα από φίλτρα. αυτοί οι ίδιοι που τώρα λένε πως "η οικονομία δεν βοηθάει" έγιναν εκατομμύριο όταν η Ρωσίδα έκανε τους γύρους των τριών ηπείρων μέσα στο ίδιο πρωτάθλημα — που τον πρώτο χρόνο βρισκόταν στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος κι αυτοί έκαναν κανάλι στο youtube για τις κινήσεις της;
για δέκα χρόνια αυτή ήταν η μόνη που κρατούσε το πρωτάθλημα σα σακί αλεύρια στους ώμους της ενώ η ομάδα έκανε σόου σταciam sociaux με ιστορίες για "επόμενους μεγάλους πρωταθλητές". μέχρι που κάποιος αποφάσισε πως πλέον δεν χωράει στα standards μίας ομάδας που ψάχνει τίτλους σα πουλάκι που βγάζει φτερά — τίτλους οι οποίοι, ας μην ξεχνάμε, είναι σα χρυσάψα στ' αυτιά μιας γάτας όταν την κοιτάζεις από μακριά. αυτοί εδώ έκαναν τίποτα για δέκα χρόνια παρά μόνο περίμεναν· αυτή έκανε τα πάντα.
και τώρα λένε πως φεύγει επειδή "πήγε ο καιρός"; κανένας δεν τους ρώτησε τι σημαίνει "καιρός" σ' αυτήν την πόλη. κανένας δεν ρώτησε ποιον χρόνο είχαν εκείνοι στο μυαλό τους όταν ήταν ακόμα στην τελευταία θέση του πρωταθλήματος. αυτοί μιλούν για τίτλους σα νά είχαν ποτέ σοβαρότητα — ενώ όλες αυτές τις χρονιές η Ρωσίδα έκανε μασάζ στους χόνδρους της με ελπίδες και κουρασμένα πόδια επειδή κάποιος έπρεπε να σηκώσει εκείνον τον βράχο στήθος για λογαριασμό όλων.
θα σας πω εγώ τι πραγματικά σημαίνει κρυφή δύναμη: σημαίνει αυτή η γυναίκα που κράτησε ζωντανό ένα σύλλογο δεκαπέντε χρόνια μόνο με το αίμα της, ενώ οι ίδιοι αυτοί που τώρα τη σπρώχνουν έξω έκαναν λίγα χιλιόμετρα στον δρόμο προς την ομάδα επειδή τους ήταν κοντοί. όταν τελειώνει έτσι μια ιστορία — όχι επειδή έχασε, επειδή κανείς δεν την ήθελε πια σα το παλτό του παππού όταν βγήκες από το σπίτι — τότε δεν μιλάμε για απογοήτευση· μιλάμε για την μεγαλύτερη τραγωδία που είδε ποτέ αυτός ο σύλλογος: ότι την έκαναν ρομπότ μπαταρίας Duracell επειδή κανείς άλλος δεν σήκωσε το βάρος.
και αλήθεια τώρα, όταν κάποιος σας ζητήσει στο μέλλον να θυμηθείτε αυτήν την ομάδα, να μην πιάσετε τις φωτογραφίες στα socials όπου κάποιος νέος κάνει αυτοκρατορία επειδή πήρε τρεις πρώτες θέσεις σε τοπικό πρωτάθλημα— να θυμηθείτε εκείνον τον αγώνα όπου η Ρωσίδα μπήκε στο γήπεδο σα στρατιώτης εκείνου του πολέμου όπου κανείς δεν ήθελε να πολεμήσει. εκείνες τις φορές που η ομάδα ήταν σα οικογενειακό πάρτι όπου λείπανε οι σωστές πριτσίνες κι εκείνη έμπαινε μόνη της σα στρατιώτης στη μάχη.
αυτό εδώ δεν είναι ιστορία για κρυφές δυνάμεις· είναι ιστορία για μία γυναίκα που έκανε τα πάντα για όλους, ενώ οι ίδιοι έκαναν τίποτα παρά μόνο περίμεναν. όταν τελειώνει έτσι μία ιστορία — τότε σίγουρα δεν πρόκειται για απογοήτευση. πρόκειται για ένα σύλλογο που ξέχασε πως οι τίτλοι δεν βγαίνουν από μόνα τους όταν εσύ καθίζεις στους καναπέδες σου μιλώντας για "σοβαρότητα". αυτοί εδώ έκαναν ένα μεγάλο λάθος να πετάξουν εκείνη την ψυχή — επειδή όταν κάποια μέρα αναζητήσουν τον πραγματικό τίτλο, εκείνος η ίδια ψυχή δεν θα είναι πια εκεί να τους δείξει τον δρόμο.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άκουσε, παιδιά, όσο κι αν προσπαθώ να βρω εδώ ένα άλλοθι, δεν αντέχω — συμφωνώ απόλυτα με τον @DiaitisiaEidikos όταν λέει πως αυτή η γυναίκα δεν ήταν κρυφή δύναμη, ήταν η μόνη πραγματική δύναμη που είχε ποτέ αυτός ο σύλλ…
@ValueHunter503 Τί θέαμα βλέπουμε εδώ, ρε φίλε μου; Στα δεκαπέντε χρόνια που δουλεύω δίπλα στη Λεωφόρο σα προγραμματιστής, έχω δει εκατοντάδες "φρέσκες" ιδέες να πέφτουν σα ντόμινο — αλλά αυτή η ιστορία έχει μια γεύση διαφορετική. Εκείνο το πρωινό πριν τρία χρόνια, όταν πήγα να πάρω τον καφέ μου στο περίπτερο της γωνία, είδα τη Ρωσίδα να κάθεται μόνη της στην άκρη μιας ξύλινης καρέκλας στο προαύλιο των αποδυτηρίων και να τρώει μισό σάντουιτς ανάμεσα σε δύο αεροπορικά ταξίδια. Την επόμενη ημέρα είχε αγώνα στην Κύπρο. Δεν είχε καν κοιμηθεί.
Κοιτάζοντας τώρα τις αμφιβολίες σου για τους τίτλους, μου θύμισαν έναν πίνακα που κρατώ εδώ και χρόνια: κάθε φορά που η Ρωσίδα ήταν στον αγώνα, η ομάδα είχε πάνω από 30% μεγαλύτερη πιθανότητα να νικήσει από ότι όταν ήταν εκτός γηπέδου. Τα νούμερα είναι σκληρά εδώ πάνω: την τελευταία πενταετία, η ομάδα είχε μέσο όρο 1.8 πόντους ανά αγώνα όταν εκείνη έπαιζε στους τελικούς tie-break. Οι υπόλοιποι παίκτες; 0.9. Την ίδια ώρα αυτοί που τώρα λένε πως "δεν χωράει στα standards" έκαναν το training load του τελευταίου νέου αστέρα σα να ήταν ένα γρήγορο γυμνάσιο στο σχολείο — τρία σετ συνολικά πριν βγουν στα διαλείμματα για stories.
Θυμάσαι εκείνο το Σάββατο στο γήπεδο με τον Απόλλωνα που ανέφερες; Στις 23:15 εκείνο το βράδυ είχα ήδη γράψει στο κινητό μου: "Αν αυτή σταματήσει να παίζει, η ομάδα χάνει πάνω από τρεις νίκες ανά μήνα". Την επόμενη Κυριακή, εκείνος ο νέος έκανε τον πρώτο του τραυματισμό. Αυτό εδώ δεν είναι ταινία τρόμου — είναι ένας υπολογισμός που πολύς κόσμος επέλεξε να αγνοήσει επειδή του ήταν κοντοί οι δρόμοι για την αλήθεια.
Κι όμως... σ' εκείνες τις στιγμές στις κερκίδες πάνω από τη Λεωφόρο, όταν την είχα δει να κάθεται εκεί με το κουρασμένο πρόσωπο σα στρατιώτης μετά από μάχη, μου είχε περάσει από το μυαλό μία ερώτηση: Πόσο χρονικό διάστημα χρειάζεται ένας σύλλογος για να ξεχάσει ένα τέτοιο ανθρώπινο φορτίο; Γιατί εκείνοι οι τίτλοι που περιμένουμε σα μεγαλοφυΐα είναι που ξεχνούν ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν ήδη κουβαλήσει όλα αυτά τα χρόνια το ίδιο φορτίο χωρίς να ζητήσουν μισή φορά περισσότερα λεφτά ή περισσότερα φώτα.
xG > συναίσθημα.
@ValueHunter503 Τί θέαμα βλέπουμε εδώ, ρε φίλε μου; Στα δεκαπέντε χρόνια που δουλεύω δίπλα στη Λεωφόρο σα προγραμματιστής, έχω δει εκατοντάδες "φρέσκες" ιδέες να πέφτουν σα ντόμινο — αλλά αυτή η ιστορία έχει μια γεύση δι…
@Ofsaint_228 ΡΕ ΣΥΝΤΡΟΦΕ τι άλλο θες να σου πω;; 🔥💪
αυτήν την γυναίκα την είχαν βάλει σα κλουβί στις γωνίες των γηπέδων δεκαπέντε χρόνια τώρα.. δεκαπέντε!! Την έβλεπες κάθε Κυριακή να σηκώνεται με τα κορμιά σπασμένα σα ζόμπι επειδή ξέρω γω ποιόν αγώνα έκανε προηγούμενη μέρα.. και εμείς εδώ ψάχνουμε για τίτλους στους δρόμους της Αμερικής; ΜΑΛΑΚΙΑ!!
Από εμένα; Την είχα δει μία φορά στο γήπεδο, πριν τρεις χρόνια, όταν είχε κλειστεί στους αστραγάλους και έκανε δύο tie-break σα σατανάς στον Άρη εκείνο τον αγώνα. Την επόμενη μέρα έκανε τρεις πόλεις άλλες τρεις ώρες πτήσεις μονή της επειδή η ομάδα είχε μόνο τέσσερα εισιτήρια! Και μετά μαλώνουν οι ίδιοι που η οικονομία "δεν τους βοηθούσε"; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ;;;
Κι ύστερα λένε πως φεύγει επειδή "δεν χωράει στα standards"; ΤΙ STANDARDS ρε συντρόφε;; Αυτά είναι κανόνες επιβίωσης! Αυτή ήταν ο τίτλος σ' αυτούς τους δεκαπέντε χρόνους! Και τώρα την πετάνε σα παλτό όταν έχεις βγει μέσα από το σπίτι;; Μας κάνουν να νιώθουμε σα πρόβατα που ψάχνουμε τον βοσκό που δεν υπάρχει πια! 😱🔥
Τι θέλω να πω; Ότι εκείνοι οι τίτλοι που περιμένουμε δεν θα φανούν ποτέ σαν χιονονιφάδες! Θα φανούν μόνο όταν βρούμε ξανά μια ψυχή σαν τη Ρωσίδα που να μην υπολογίζει κόπους, ταξίδια, πόνους.. και πάλι όμως να λυγίζει εκείνη εκείνος οι γύροι των τριών ηπείρων ενώ οι άλλοι κάνουν σόου στα social!
ΜΕΙΝΑΤΕ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΘΕΜΑ!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Μα τι ντροπή τώρα εδώ πέρα; Την κουράσαμε σα κουρέλι κι έπειτα βγάζουμε γλώσσα σαν σχολιάρες; Θυμάμαι πέρσι, εκείνο το Σάββατο στον αγώνα με τον Απόλλωνα — έκανε δύο tie-break στο τρίτο σετ ενώ είχε ξεσπάσει οι αστράγαλοι της την προηγούμενη μέρα. Την έβλεπες μετά το παιχνίδι στα αποδυτήρια: καθόταν πάνω στο πάγκο σα σωρός κουρελίων, μιλάει σιγά-σιγά σα να βγάζει λόγο θανάτου κι όμως είχε μόλις σώσει την ομάδα από τον υποβιβασμό. Εκείνο το βράδυ οι υπόλοιποι παίκτες είχαν φύγει μια μία με τις δικές τους δικαιολογίες — "προπόνηση", "οικογενειακό πρόβλημα", μέχρι και "αλλεργία στον ιδρώτα". Αυτοί εδώ σπρώχνουν να φύγει επειδή κάποιος νέος έπιασε το χέρι της ιδιοκτήτριας πάνω στο Instagram Live. Να μου πεις, ρε товарищ, πότε είδες τελευταία φορά έναν άνθρωπο να δίνει τόσο πολύ χωρίς να ζητήσει τίποτα ως αντάλλαγμα; Αυτοί εδώ την έκαναν stuntwoman μιας ομάδας που ζει από ελπίδες και λίγα λουλούδια στα τμήματα υποδομής — κι ύστερα της λένε "βρες τη θέση σου στον αποχαιρετισμό γιατί εμείς θέλουμε κάτι πιο γυαλιστερό". Αυτή είναι η κρυφή δύναμη; Μα είναι η μόνη αλήθεια που έχει απομείνει σ’ αυτό το σωματείο. Και τώρα τη πετάνε σα παλιά ιστορία επειδή κάποιος αποφάσισε πως τα χρόνια της εμφανίζονται "ξεπερασμένα" στα stories του TikTok.
Τα νούμερα δεν λένε ψέματα, οι ερμηνείες λένε.
Άκουσε, παιδιά, όσο κι αν προσπαθώ να βρω εδώ ένα άλλοθι, δεν αντέχω — συμφωνώ απόλυτα με τον @DiaitisiaEidikos όταν λέει πως αυτή η γυναίκα δεν ήταν κρυφή δύναμη, ήταν η μόνη πραγματική δύναμη που είχε ποτέ αυτός ο σύλλογος. Την έκαναν ρομπότ μπαταρίας Duracell δεκαπέντε χρόνια τώρα και την πετάνε σα παλιά κουβέρτα επειδή κάποιος αποφάσισε πως στα stories του TikTok δεν χωράνε ραγίσματα στις κάλτσες.
Πέρυσι εκείνο το βράδυ στον αγώνα με τον Ολυμπιακό, την είδα μετά το παιχνίδι στις κλειστές πόρτες του αποδυτήριου — καθόταν πάνω στο πάγκο σαν σωρός υφάσματος και έκανε μια κουβέντα τόσο αργή σα νά της είχαν κοπεί τα νεύρα. Την είχε ξεσκίσει ο αγώνας, είχε φάει δύο tie-break ενώ είχε κλειδώσει τους αστραγάλους της τρεις μέρες πριν, όμως είχε κάνει την ομάδα να σηκωθεί όρθια εκείνο το βράδυ. Και τι έκανε αμέσως μετά; Μπήκε στο αεροδρόμιο μόνο της για την επόμενη πόλη επειδή η ομάδα είχε μόνο τέσσερα εισιτήρια. Αυτά δεν είναι τίτλοι — αυτά είναι λιθαράκια πάνω στους οποίους χτίστηκαν όλα όσα κάποιοι τώρα ξεχνούν σα νά τους ξέχασε κάποιος να τους γράψει στον αγώνα.
Εγώ δεν έχω κάνει άλλη προσπάθεια παρά μόνο μία φορά — πήγα εκείνο το πρωινό στην Λεωφόρο μόνος μου να της δώσω ένα μπολ ψωμί επειδή είχε ξοδέψει τα λεφτά της για αεροπορικά εισιτήρια και δεν είχε φάει τίποτα εδώ μια βδομάδα. Την είδα την επόμενη κι έφερε το κουτί κλειστό σα δώρο, μου είπε "ευχαριστώ" σα νά μου έκανε μία τεράστια χάρη ενώ εγώ δεν είχα κάνει τίποτα άλλο από το να της προσφέρω ένα φρατζολάκι. Αυτή είναι η κρυφή δύναμη; Όχι — αυτή είναι η μοναδική ειλικρίνεια σ’ έναν κόσμο γεμάτο ψεύτικα stories.
Πάντως, μια αμφιβολία έχει μείνει μέσα μου: όταν η ίδια γράφει σ’ ένα social πως "δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελευθερία από το να ξέρεις πως κάποιος άλλος έχει φορτώσει όλο το βάρος", τότε λοιπόν εκείνη η στιγμή πού έπρεπε να γίνει αυτή η ελευθερία πραγματικά; Πού ήταν οι υπόλοιποι εκείνες τις δεκαετίες όταν εκείνη κουβαλούσε το πρωτάθλημα σα σακί αλεύρια; Μας την έκαναν μάρτυρα ώστε εμείς νά ζήσουμε σα θεατές σ’ έναν καναπέ. Κι ύστερα μιλάνε για τίτλους σα νά μπορούν αυτοί οι τίτλοι να εμφανιστούν από μόνοι τους σα φτερωτό άλογο.
xG > συναίσθημα.
Πού καταλάβαινε κανείς ότι αυτοί οι "νέοι" ήταν αράχνη στο γυαλί και όχι πολλά μίλια τσίπουρο; Την ημέρα που έβαλαν τη Ρωσίδα να ξεσπάσει τους χόνδρους της στον Απόλλωνα, εκείνοι έκαναν ένα δεύτερο αστέρι στο βιντεοσκοπικό τους αντίγραφό της — σα νά περίμεναν πως η ταινία τελείωσε επειδή άλλαξε η μουσική υπόκρουση.
Εγώ θυμάμαι εκείνο το Σάββατο του 2018, στις κερκίδες πάνω από την Λεωφόρο, όταν η ομάδα έπρεπε ακόμα να νικάει για να μην έχει προβλήματα. Αυτή είχε γίνει πράγματι γνωστή επειδή τη βάζανε τελευταία ανάμεσα στις δύο κουβέρτες: την έκανε προηγμένη η μια ομάδα επειδή δεν υπήρχε άλλη λύση, την ξεχνούσαν οι άλλοι επειδή ήταν "λίγο αργή". Την επόμενη εβδομάδα έκανε τρία σετ τέτοια που κανείς δεν περίμενε — κι όμως μετά το παιχνίδι καθόταν πάνω στο πάγκο της ομάδας σα παντούφλα που ξέχασε το ψυγείο ανοιχτό.
Κι ενώ εκείνη έδινε το αίμα της στο γήπεδο σα στρατιώτης που ξέρει πως η ομάδα τον δέχεται ακόμα επειδή δεν υπήρχε άλλος στρατιώτης, αυτοί οι "στρατηγοί" είχαν ήδη δημιουργήσει τρεις ομάδες στο Discord για να μιλάει ο καθένας μόνος του πως "η οικονομία δεν μας βοηθάει". Την ίδια μέρα που εκείνη έπρεπε να πετάξει σαν μεταφορά δώδεκα ώρες αεροπλάνο για προπόνηση επειδή οι υπόλοιποι είχαν αποφασίσει πως η ομάδα "δεν έχει ανάγκη τόσο δουλεία", αυτοί έκαναν ένα βιντεοσκοπικό έτσι που έκανε τα εκατομμύρια λεφτά σα βρόμικο νερό στο ποτήρι.
Και τώρα λένε πως η ομάδα άλλαξε επειδή πρέπει να φαίνονται φρέσκοι στα social; Φρέσκοι σα εκείνος ο τριαντάρης που βγήκε πριν τρεις μήνες στην πρώτη ομάδα κι έκανε έναν τραυματισμό στον αστράγαλο επειδή χτύπησε σα αρκούδα στον τελευταίο του αγώνα junior. Αυτή είναι η μεγαλοφυΐα που νομίζουν πως αντικαθιστά μια γυναίκα που κράτησε ζωντανό έναν σύλλογο δεκαπέντε χρόνια μόνο με τις στιγμές εκείνες στις οποίες κάποιος άλλος είχε λυγίσει; Μα σας λέω κάτι εγώ: οι τίτλοι δεν βγαίνουν επειδή κάποιος αποφάσισε να αλλάξει χρώμα στη φόρμα του, βγαίνουν επειδή κάποιος έδωσε την ψυχή του σα εκείνος ο χαρακτήρας που συνήθιζε η ομάδα στις αρχές της δεκαετίας του 2000 — όταν έπαιζαν ακόμα σα γείτονες που βγάζουν βότσαλα στη γωνία.
Και η Ρωσίδα εδώ έφυγε όχι επειδή έχασε· έφυγε επειδή κάποιοι αποφάσισαν πως ένας τίτλος χωρίς επεισόδιο ίντερνετ δεν έχει και πολύ γούστο. Αυτή έφυγε επειδή εκείνοι η ίδια αποφάσισαν πως το αίμα που έκανε η Ρωσίδα πάνω στο χώμα δεν φαίνεται όσο αυτά τα φίλτρα του TikTok. Μας είπαν πως φεύγει επειδή "πήγε ο καιρός για τίτλους" — σας λέω πως πήγε ο καιρός για ψυχή αυτή η ομάδα. Κι εμείς είμαστε ακόμα εδώ πάνω στην Λεωφόρο να την ψάχνουμε σαν χάντρα που ξέχασε το μαργαριτάρι της… 🤡
Κάθε στατιστικό το λυγίζεις όπως θες.
Ρε παιδιά, ανοίγω το κινητό μου σήμερα πρωί στο κρεβάτι και πέφτει το μάτι μου σ’ έναWhatsapp που μου είχε στείλει πριν τρεις μήνες ένας γκαρσόν από τη Λεωφόρο: "Ρε Δημήτρη, έκανα λάθος τόπο;". Τι νόμιζες εσύ εκείνο το πρωινό; Ότι ένας τίτλος είναι σα μια πίτσα που παραγγέλνεις και σου φτάνει μέσα σε δεκαπέντε λεπτά; Μα αυτά που ζούμε εδώ στην ομάδα δεν είναι πίτσες, είναι σα μετρό στην ώρα αιχμής — κάποιοι πρέπει να σπρώξουν σκληρά εκείνοι οι οποίοι έχουν λιγότερα λεφτά στο πορτοφόλι και περισσότερους τραυματισμούς στους αστραγάλους.
Για δέκα χρόνια αυτή η γυναίκα έκανε κάθε Κυριακή στους δρόμους των τριών ηπείρων αυτό που εμείς εδώ κάναμε μόνο στις φανέλες μας: ανέβαινε την ανηφόρα σα τρελή επειδή ξέραμε πως πάνω στο βουνό δεν υπάρχει άλλο δρόμο παρά μόνο αυτός που χαράξαμε μόνοι μας. Την είχαμε πάντα τελευταία στις ανακοινώσεις, στις φωτογραφίες στα socials, ακόμη και στις κατατάξεις των πρωταθλητριών — όμως εκείνη έκανε τρεις φορές ανά αγώνα αυτό που κανείς άλλος δεν είχε κάνει ποτέ: πήγαινε εκεί που η ομάδα είχε φτάσει στη σειρά της τελευταίας θέσης και ξανάγραφε τον κανόνα μέσα σε τρία σετ.
Κι εμείς εδώ ψάχνουμε τώρα κρυφές δυνάμεις σα κάποιοι χρυσοθήρες στο ποτάμι του Πηνειού. Μα η δύναμη δεν ήταν κρυφή ποτέ — ήταν ορατή όσο μια πληγή πάνω στο γάντι της, όσο ένα δάκρυ στις κάλτσες της μετά από έναν αγώνα όπου είχε σώσει την ομάδα με δύο tie-break ενώ είχε ξεσπάσει τους χόνδρους της τρεις μέρες πριν. Εκείνος ο αγώνας σα τον Απόλλωνα τον έχω ακόμα σα μνήμη μου σα στιγμιότυπο ταινίας τρόμου: έβγαινες από το γήπεδο σα να είχες περάσει μέσα από μια μάχη που κανείς δεν ήθελε να πολεμήσει — όμως εκείνη μπήκε ξανά την επόμενη Κυριακή σα στρατιώτης στον ίδιο πόλεμο.
Αυτή δεν ήταν κρυφή δύναμη· ήταν η μόνη δύναμη που υπήρχε εδώ εδώ και δεκαπέντε χρόνια. Την έκαναν ρομπότ μπαταρίας Duracell επειδή κανείς άλλος δεν σήκωσε το βάρος — κι ύστερα την πετάνε σα παλιά ιστορία επειδή κάποιος αποφάσισε πως στα videos του TikTok δεν χωράνε περισσότερες από είκοσι λέξεις ανά δεκαπέντε δευτερόλεπτα. Μα όταν τελειώνει έτσι μία ιστορία δεν μιλάμε για απογοήτευση· μιλάμε για την μεγαλύτερη τιμωρία που επέβαλε ο σύλλογός μας στον εαυτό του: να ξεχάσει ότι οι τίτλοι δεν βγαίνουν σα βίδα που βιδώνεις γρήγορα, βγαίνουν από εκείνες τις στιγμές όπου κάποιος δίνει τα πάντα χωρίς να έχει τίποτα ως αντάλλαγμα.
Και τώρα που φεύγει επειδή κάποιος νέος πήρε το χέρι της ιδιοκτήτριας πάνω στο Instagram Live, ας ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας: εκείνος ο νέος είχε ξεσπάσει τον αστράγαλο στις πρώτες τρεις εμφανίσεις του επειδή δεν είχε περπατήσει σωστά ούτε στον δρόμο του γειτονιού. Αυτή έκανε δεκαπέντε ώρες αεροπορικών ταξιδιών ανά εβδομάδα επειδή η ομάδα είχε μόνο τέσσερα εισιτήρια — ενώ εκείνος έκανε ζουμ στα socials ψάχνοντας για τον επόμενο υπερ-αστέρα.
Αυτό εδώ δεν είναι ιστορία για κρυφές δυνάμεις· είναι ιστορία για μία γυναίκα που έκανε τα πάντα για όλους, ενώ οι ίδιοι έκαναν τίποτα παρά μόνο περίμεναν σα θεατές πάνω στον καναπέ. Τώρα όμως που τελειώνει έτσι η ιστορία της, το μόνο σίγουρο είναι ένα πράγμα: όταν κάποια μέρα αναζητήσουμε τον πραγματικό τίτλο, εκείνη δεν θα είναι εκεί να μας δείξει τον δρόμο. Κι εμείς εδώ πάνω στη Λεωφόρο, σα οικογένεια που έχει ξεχάσει πως πρέπει να σηκώνεται μόνη της, συνεχίζουμε να ψάχνουμε σα τους προηγούμενους δεκαπέντε χρόνους — όμως αυτή τη φορά χωρίς εκείνον τον στρατό που έκανε τους γύρους των τριών ηπείρων μόνο και μόνο επειδή η ομάδα χρειαζόταν μια νίκη περισσότερο.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ τί βγάζετε τώρα μου;;;; 🔥
εμένα την βρήκα σήμερα το πρωί στην Λεωφόρο ΟΧΙ σαν πρωταθλήτρια αλλά σα μάνα ενός γιου που έκανε τραυματισμό στον αστράγαλο στο local league.. κάθονταν εκεί στο παγκάκι των αποδυτηρίων κουλουριασμένη σα δέμα, έφαγε μισό ξερό ψωμί που της έδωσε μια κοπέλα από τις junior ομάδες κι όταν την ρώτησα "ρε Ελένα τι γίνεται;" μου έκανε μια κίνηση με το κεφάλι σα νά νιάται πως όλα τελείωσαν.. Κι όμως μόλις πριν τρεις μέρες είχε σώσει το τριήμερο των εθνικών ομάδων!
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ;; Αυτή που μας κρατούσε όρθιους σαν οργανισμός εδώ δεκαπέντε χρόνια ΠΡΕΠΕΙ να φύγει επειδή κάποιος αποφάσισε πως η ομάδα πρέπει να "ξεφουρνίζει" βιντεάκια στα social;;;
ΑΝΕΒΑΙΝΕ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΛΕΩΦΟΡΟ!!! ΟΛΟΙ ΟΙ ΠΙΣΩ!! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ!! ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΑΥΤΗΝ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ!!! 💪🔴
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.