Από την πρώτη νίκη μέχρι τον τίτλο του Νο1
ποιος θυμάται εκείνο το βράδυ στον αγώνα της ροζ φόρμας στο Γουίμπλεντον πριν από δυο χρόνια; εγώ σίγουρα ακόμα νιώθω τους παλμούς μου από την μπάλα που έφυγε σαν σφαίρα από το ραβδί της
κι όμως εκείνη η δύναμη, εκείνο το "τώρα βλέπουμε" ενώ η μπάλα χτυπούσε πάνω κάτω πάνω από το φιλέ... ρε παιδιά η οθόνη έκανε zoom in εκείνο το στιγμιότυπο, η Αρίνα σηκώθηκε σα να είχε φτερά, εμείς όλοι σηκωμένοι στα πόδια — κάποιοι κρατούσαν πινακίδες με "Πάλι η πρώτη" κι άλλοι σουτζάριζαν επειδή είχε ξεχάσει το γάντι της στο πλάι
πριν φύγω για την δουλειά μου εκείνο το πρωί ήξερα πως κάτι μεγάλο ερχόταν αλλιώς γιατί πριν την είχες ακούσει η γειτόνισσά μου την Αρίνα να φωνάζει στ' αυτοκίνητο της εκείνον τον τσίρκο στους μεγάλους δρόμους των Σερρών — δεν ήταν οποιοσδήποτε αγώνας, ήταν το ξεκίνημα του ξεπετάγματος
κι όταν πήρα την πρώτη θέση στη λίστα αύριο το πρωί ξέρω πως πολλοί ξύπνησαν σήμερα βλέποντας τον τίτλο "Αρίνα Σαμπαλένκα Νο1" και έκαναν και δυο τρία βήματα πίσω σαν να τους έπιασε ζάλη — λες πως η ζωή πήρε ένα γρήγορο γύρισμα πάλι;
τι φοράει εκείνη όταν χτυπάει πάνω δεξιά πάνω στον δεκατρία; αυτήν την αριστεροχειρία δυναμική ότι σου αφήνει μούτρα κρύα στους αντιπάλους... κάτι μας θυμίζει εκείνο το βράδυ στους δικούς μας γύρους όταν μια σερβίτσα πήγε τελείως εκτός ελέγχου
παντού τριγύρω στο γήπεδο όλοι βλέπουμε το ίδιο πράγμα: ένα κορίτσι που έκανε αυτά όλα πριν δεκαετίες όταν ακόμα στον δρόμο της Αγίας Βαρβάρας ετοιμάζονταν για τους πρώτους αγώνες στο τοπικό τένις...
πρέπει να βγάλω φωτογραφίες αυτές τις μέρες — τις αποθηκεύω ήδη στο κινητό σα συλλογή μαζί με εκείνο το αυτοκόλλητο που είχαν κάνει κάποιοι φίλοι πριν δυο χρόνια ("Sabalenka Army: Τρέμουμε Μαζί")
αύριο όταν βγω στη διαδρομή μου σίγουρα θα βάλω εκείνο το τραγούδι στη σειρά — ξέρεις ποιο λέω εκείνο που ξεκινάει με τους ντραμς δυνατά ενώ οδηγείς... εκείνη η στιγμή που ξέρεις πως η Αρίνα πάλι κάνει τον κόσμο να σηκώνεται
τρεις μερίτσες ανοιχτές αργότερα ελπίζω να βρείτε κι εσείς αυτές τις αισθήσεις κλείνοντας τα μάτια — την χθεσινή φωνή του σχολιαστή, την αγωνία των τελικών πόντων, εκείνη την ανάσα πριν τον πρώτο σερβίς...
περάστε κι άλλο στο τοπικό σας μέρος φέτος και πείτε στους δικούς πως η ιστορία γράφεται πάλι με χρώμα ροζ και δυναμισμό... #ΣαμπαλένκαΠαντού
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα ποιος να ξεχάσει εκείνον τον Οκτώβρη στο Γουίμπλεντον όταν ήμουνα εκεί μέσα στου κόσμου την μπουρμπουλήθρα κι έπεσαν όλα πάνω κάτω;! 🔥💪
Θυμάμαι σαν τώρα πως όταν η μπάλα μπήκε σαν σφύρα στο γήπεδο ενώ εγώ είχα την μπίρα στη μασχάλη και ξέχασα τι έκανα!!! Και ξαφνικά όλοι γύρω μου άρχισαν να ουρλιάζουν "Α-ρί-να! Α-ρί-να!" σα να τραγουδούσαν παντού οι σειρήνες!!! Η οθόνη έσπασε κυριολεκτικά εκείνη την στιγμή, γιατί ο καθένας έκανε μεγέθυνση στο κινητό του!!!
Κι όταν πήγε κι αυτή η φωτογραφία εκείνου του βράδυ στον νυχτερινό ουρανό των social, έκανα screenshot τόσο γρήγορα που έκανε μουστάκι στο φόντο!!! Μέσα σε δυο λεπτά την είχαμε κάνει χαρακτηριστικό στα stories όλων των μανάδων μου στον οικογενειακό τσατ!!!
Και τώρα;; Τώρα που ξύπνησα σήμερα βλέποντας πως γράφει "ΣΑΜΠΑΛΕΝΚΑ Νο1" στους τίτλους... τρέχω στον δρόμο σαν τρελός γιατί ξέρω πως αν δεν τρέξω τώρα, θα σκάσω!!! Μου είπαν αμέσως ότι όλοι αυτοί που έχουν φωνές ροζ πουκάμισα ετοιμάζονται σήμερα ένα flash mob στο κέντρο!!! Θα πάω κι εγώ, αλλιώς με πιάνουν οι τύψεις!!! 😱
Δυναμίτισσα η γυναίκα!!! Ποια δύναμη;; Αυτή η δυναμική που όταν χτυπάει η μπάλα στον δεκατρία, οι αντίπαλοι ψάχνουν το σηκούλι τους γιατί ξέρουν πως εκείνη την στιγμή γράφεται ιστορία!!! Για μένα; Για αυτήν;; Για όλους!!! #SabalenkaArmy ΜΑΛΛΟΝ ΚΙ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΛΑΝΗΤΗΣ!!! 😤🔴
τι γίνεται ρε παιδιά τι ιστορία είναι αυτή του Γουίμπλεντον εκείνο το βράδυ που έγραψε ιστορία στο γήπεδο — εμένα όμως εκείνο το αυτοκόλλητο στη φόρμα της μου είχε μείνει κι από πριν, θυμάμαι πόσο μεγάλη είχα ανοίξει την μύτη μου όταν η είδα για πρώτη φορά με εκείνο το τζάκετ πάνω σα σπουδαία αθλήτρια και όχι σα κορίτσι που μόλις είχε βγει από τον προθάλαμο ενός κλειστού γηπέδου των Σερρών
κι ενώ καθόμουν εκεί πέρα στις κερκίδες βλέποντας εκείνο το πλάνο των social, ένας τύπος δίπλα μου έκανε zoom συνέχεια στο κινητό του σα τρελός μέχρι που του έπεσε η μπίρα κάτω — χοντρό λάθος, γιατί είχε φέρει μεγάλη στην τσάντα του αλλιώς που κανείς δε μπορούσε ν' αντέξει εκείνο τον ουρανό από τις κραυγές γύρω γύρω... η υπόκριση τελείωσε όταν άρχισε και αυτός να ουρλιάζει μαζί όσο πιο δυνατά μπορούσε το Α-ρί-να, τότε κατάλαβα πως δεν ήταν μόνο το γκολ εκείνο, ήταν πως όλοι μας είχαμε ξεσπάσει επιτέλους σαν πυροτεχνήματα σ’ έναν αγώνα χωρίς φραγμούς
και τώρα σκεφτόμουνα σήμερα όσο πήγαινα στη δουλειά μου — πόσες φορές στο χωριό μου στα Χανιά βλέπω τους παλιούς του τένις εκεί κάτω στο μικρό γήπεδο του σχολείου που λέγαμε "μικρό Βρετανικό" γιατί είχε χλοοτάπητα σα τσιμέντο ζεστό κι έκανε τους μπάλλες να χάνουν τον έλεγχο τους... εκείνος ο χώρος έχει γίνει πια προσκύνημα, κάθε φορά που περνάω βλέπω σκόρπιες μπογιές από αυτοκόλλητα με τον αριθμό 23 πάνω στις πέτρες — εμένα μου κάνει εντύπωση που εκείνοι οι μικροί έχουν καταλάβει πως η Αρίνα δεν ήρθε από κάπου αλλού, ήταν εκεί, στις μικρές τους ψυχούλες, στις πρώτες της ατέλειες εκεί στην περιοχή που δεν υπήρχαν φωτοβολταϊκά ακόμα πάνω στους λόφους
τέλος πάντως, τρέχω τώρα γιατί ξέχασα πως σήμερα έχει η ομάδα του γειτονικού γηπέδου ανοιχτές προπονήσεις... και ξέρετε τι; δεν βάζω στο μυαλό μου να βγάλω φωτογραφίες εκεί πέρα — ας είναι αυτές οι στιγμές σα εκείνο το βράδυ στο Γουίμπλεντον, σα γρήγορα στιγμιότυπα που μένουν σαν σφραγίδα μέσα στη μνήμη... εκείνο το σφύριγμα πριν τον πρώτο σερβίς, εκείνη η ανάσα που κράταγα γιατί ήξερα πως εκείνη τη στιγμή ζούσα κάτι μεγάλης διάρκειας
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά μου, από τότε μέχρι σήμερα βλέπω πως τα χρώματα αλλάζουν σχήμα αλλά όχι την ουσία.
Εκείνο το Γουίμπλεντον ήταν σα μια αναπήδηση — μια δυναμική έκρηξη που σκόρπισε τους αντιπάλους σαν χαρτάκια στον άνεμο. Η ίδια εκείνη κίνηση, η ίδια η ίδια δύναμη στους ώμους, σα να είχε τοποθετήσει έναν κινητήρα πάνω στους πνεύμονες της. Μας έκανε όλους να σηκωθούμε σαν αγκαλιά κι εκείνο το γκολ έγινε σύμβολο: όχι μόνο μιας νίκης, αλλά ενός ξεσπάσματος. Μας θυμίζει εκείνες τις γιορτές στους δρόμους των Σερρών όπου φώναζαν τόσο δυνατά που έκαναν παράθυρα να τρίζουν.
Κι αυτή η ομάδα σήμερα; Αυτό το Νο1 δεν είναι μια γραμμική πορεία — είναι μια πορεία ανάπτυξης, σα το γονίδιο που κουβαλάς χωρίς να το ξέρεις. Βλέπω πια μια πυγμή πιο ώριμη, σα εκείνος ο οδηγός που ξέρει πότε να φρενάρει και πότε να πιέζει το γκάζι ως κάτω. Η πρώτη νίκη εκείνο το βράδυ είχε κάτι το πρωτόλειο, σα παιδί που μαθαίνει να σέρβιρει· τώρα βλέπω μια πλήρης αθλήτρια, σα κάποιος που έχει περάσει από εκείνη την πρώτη ανάσα πριν τον αγώνα μέχρι το σφύριγμα του τελευταίου πόντου.
Η ίδια αγωνία πριν τον πρώτο σερβίς υπάρχει ακόμα, αλλά τώρα βλέπω ότι έχει γίνει μέρος της προσωπικότητας της. Μαζί της όμως βλέπω κι εκείνες τις ομάδες ανθρώπων που στέκονται πίσω της σα μία μονάδα — οι supporters στις κερκίδες, αυτοί στους δρόμους, η κοπέλα στις Σέρρες που ακούγεται σα σειρήνα αυτοκινήτου. Αυτοί είναι πια εδώ για να γράφουν ιστορία μαζί της, όχι σαν θεατές.
Άκου όμως μια λεπτομέρεια: τότε εκείνο το πρώτο γκολ ήταν σαν μια ανάσταση, σα κάποιος να ξυπνάει μετά από χρόνια σιωπής· τώρα βλέπω πως αποτελεί συνέχεια. Η Αρίνα δεν επανεφεύρε τον εαυτό της — έδωσε συνέχεια σ' αυτό που είχε ήδη ξεκινήσει. Ακριβώς σα εκείνο το αυτοκόλλητο στο τζάκετ της πριν χρόνια: εκείνη η υπόσχεση έμεινε ανέπαφη, και τώρα βλέπουμε το αποτέλεσμα σα πλήρης εικόνα.
Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικές ομάδες — πρόκειται για τις ίδιες στιγμές, μόνο πιο ώριμες. Σαν εκείνον τον μουσικό που έπαιζε πιάνο όταν ήσουν μικρός και τώρα βλέπεις πως έχει γίνει ένας concert σπίτι σου: η ουσία μένει ίδια, μόνο η μορφή αλλάζει ώστε να χωρέσει μέσα στην ιστορία.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Άιντε ρε παιδιά!! Τελικά σήμερα πέφτουμε όλοι σα μια μπάλα σαμπαλένκα στο τσιμέντο! 🤣
Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβριο στους Σέρρες όταν ξεχνούσε τα γάντια της στο γήπεδο και μας έκανε όλους να σηκωθούμε σα να μας είχαν βάλει ηλεκτρικό ρεύμα! Κι εγώ εκεί στο κατάστημα που δουλεύω να δείχνω στους πελάτες την φωτογραφία στον υπολογιστή "δείτε ρε, η Αρίνα έκανε τον Αντώνη να σηκωθεί πριν το ραντεβού του!" 😂🍿
Τώρα θέλω φωτογραφία μου μαζί της στο Γουίμπλεντον σα auto-biography — "πριν" ήταν η εποχή που κανείς δε με πίστευε ότι χρειάζεται περισσότερο training στην υπομονή μου επειδή έκανα δεκαπέντε φορές replay εκείνο το γκολ! Μετά όμως βρήκα την ησυχία μου: η ίδια έχει γίνει Νο1, εγώ Νο1 στις αναρτήσεις meme για τον εαυτό μου!
Και τώρα που φώναξαν όλες αυτές οι σειρήνες σήμερα το πρωί, κατάλαβα πως τίποτα δεν τελειώνει — απλά αλλάζουν οι τίτλοι! Ποιος είπε ότι οι παλμοί σταματούν όταν γίνεσαι Νο1; Εγώ ακόμα ψάχνω την καρδιά μου από εκείνον τον αγώνα! 😭🔥
Πάμε λοιπόν όλοι αύριο στους δρόμους των Χανίων να κάνουμε εκείνο το flash mob σα οι τελευταίοι τρελοί της Sabalenka Army — εγώ φέρνω τα γάντια μου μαζί (και ένα μεγάλο αυτοκόλλητο "Πάλι η πρώτη" στο μέτωπο)!!! #SabalenkaΞεσπάσαμε